Zeven- en achtentwintigste dag.

Zaterdagmorgen in de regen vertrokken naar Calais. Onderweg werd het droog maar eenmaal op de camping ging het lekker regenen. Zondagochtend bij een stralend zonnetje om 10.00 uur vertrokken voor de laatste rit naar huis. Cruise control in het begin aangezet en met een gangetje van 105 naar huis gezoefd. We waren er om 15.00 uur en we kijken terug op een mooie vakantie. Maar de herfst is hier begonnen.

Zesentwintigste dag

Vanochtend was het grauw en somber. Maar even later brak de zon af en toe door en zo bleef het de hele dag, lekker temperatuurtje, af en toe zon en af en toe een beetje motregen. We zijn vandaag naar Grandchamp Maisy gereden en de auto bij de haven geparkeerd. Vandaar over het strand en later via de GR naar Pointe du Hoc gelopen. En weer terug. Mooie wandeling en twee zakjes bramen gescoord. Onderweg nog originele restanten gezien van anti-tankversperringen. En ook een aantal witte reigers.Ze hebben hier veel last van zeewier. Toen we aankwamen waren er verscheidene tractors bezig het wier van het strand te verwijderen. Dat was ook wel nodig want toen we gisteren erlangs reden werd je niet goed van de stank. Natuurlijk werd niet alles verwijderd want wat moeten ze anders morgen weer doen? Na de wandeling boodschappen gedaan in Isigny sur Mer. Nu weer terug op de camping, lekker luieren en ons prepareren voor de rit morgen naar Calais. Flesje Pineau open getrokken, dat glijdt er lekker in. Inmiddels is de fles leeg en wordt het hier heel gezellig. De foto met de twee stoelen heeft uitleg nodig : toen we gisteren kwamen mochten we niet op plaats 12 staan, waar dus die twee stoelen staan, want die mensen hadden een camper en stonden daar. Toen ze gisteravond kwamen verwachtte ik dus zo'n ding als mijn buurman, maar de beide oudjes reden dus met een bestelautootje en sliepen daar ook in. Dat deden ze al hun hele leven. Nou daar kom ik dan aan met mijn sleurhut van 1500 kg en de bus vol met zooi wat we zogenaamd allemaal nodig hebben. Het kan dus ook anders ! 

Vijfentwintigste dag

Vanmorgen afscheid genomen van Gerrie en Carla in een druilerige motregen. Het was niet koud, maar grijs en vochtig. Zij gaan naar beneden en wij omhoog. Onze weg had de kwaliteit van een péage, maar de rust van een route national. Na 250 ongestoorde kilometers naderden wij het einddoel en de lucht was inmiddels opengebroken. Camping Les Pommiers, toen we aankwamen zagen we onmiddellijk dat we hier eerder hadden gestaan. Mooi, klein, keurig verzorgd, kortom prima voor 2 nachten. Na de caravan te hebben geïnstalleerd togen we naar het strand, het inmiddels bekende Omaha-beach. Toen de honden uitgehold waren reden we naar de haven van Grandchamp de Maisy. Terwijl wij heerlijk in het zonnetje op een terrasje zaten, zagen we de vissersboten binnekomen, de lading lossen en als de sodemieter weer de zee opvaren. Het tij was aflopend en op een gegeven moment gaan de sluisdeuren dicht want anders loopt de haven leeg. Dus er was enige haast en dat zag je ook wel aan de snelheid waarmee de vissersboten binnenkwamen en wegvoeren. Nu weer terug op de camping, we gaan bruine bonensoep eten en spekpannenkoeken. Lekker Hollands.

Vierentwintigste dag

Gisteren veel foto’s, vandaag niet één. Rustig dagje van gemaakt. Even tanken, even brood halen en geld uit de muur gehaald en de honden even lekker laten ravotten op het plage de Napoleon. Ger en Car lopen vandaag de route die wij zaterdag liepen.  Daarna op de camping de voortent eraf en vast zoveel mogelijk spullen  in de auto gedaan. Het weer in Bretagne wordt slechter met zaterdag als dieptepunt. Dus vertrekken wij morgen richting Normandie en Ger en Car gaan zuidwaarts, op zoek naar de zon. Het weer in Normandie is de komende dagen redelijk dus wij gaan in drie stappen naar huis. Morgen dus Normandie en zaterdag richting Calais en zondag naar huis. Drie mooie ritjes van nog geen 300 km. Maar vanavond gaan we eerst nog gezellig borrelen en eten, ik geloof schnitzels en sla en gebakken aardappels. Ja, kamperen is afzien.

Drieëntwintigste dag

Gisteren een mooie route gewandeld langs de kust van Bretagne. Een stukje van GR 35. We begonnen op het strandje van Port Lazo. De honden eerts maar even op het strand en in het water.  Ik zag de bordjes wel met verboden voor honden, maar hoe langer ik hier blijf, hoe meer ik mij een Fransman voel en mij daar ook naar gedraag. Dus : dit soort bordjes moet je gewoon negeren, als je de auto hinderlijk dubbel wil parkeren dan moet je dat vooral doen,  enz. enz. We zijn gelopen naar Ste. Barbe en terug. Onderweg gepicknickt op een uitstekende piek met uitzicht over de hele zee. Daar zagen we een soort do;fijnen zwemmen, Ger dacht dat het grienden waren. Het was in ieder geval een fascinerend schouwspel zo van boven gezien. We zaten zo’n 50 meter boven de zeespiegel. Terug van de wandeling was het water inmiddels gedaald, het gaat daar hard, en in plaats van een strand van 3 meter breed was er een strand van 300 meter. Dat was dus rennen geblazen. Ger heeft gisteravond lekker gekookt,  lekkere meloen met ham, daarna een heerlijk broodje shoarma en daarna koffie met appeltaart en veel slagroom. En heerlijke Irish coffee daarbij. Dan slaap je lekker en de volgende ochtend was het stressen want we moesten om 10.00 uur weg om de boot van 11.00 uur te halen naar het eiland Bréhat.  Ik hen nog nooit zoveel bejaarde Fransen gezien en allemaal moesten ze mee met onze boot. Ik zag dat we daar makkelijk in konden, maar dat zagen die oudjes niet. Het resultaat was een gedrang en geschuifel wat totaal overbodig was, maar ja Frankrijk hé, waarom zou je het goed regelen als het chaotisch ook kan. Na een vlotte overtocht van nog geen tien minuten was dan daar het eiland. Pittoresk en lieflijk. Alleen maar smalle paadjes, geen auto’s en zeer toeristisch. Het eiland is zo klein dat we alles hebben gezien.  Terug was het inmiddels laag water en de Fransen hebben dan gewoon drie steigers, 1 voor hoog water, 1 voor half hoog en 1 voor laag water. Die ligt dan gewoon veel verder de zee in dus loop je eerst drie kilometer naar de plek waar de boot er nog bij kan. De overtocht is dan echt een peulenschil,  je kan bijna naar de overkant lopen. Terug op de camping heeft Ger een hele kip in de Cobb-oven gedaan en nu maar wachten tot ie gaar is. Samen met gebakken aardappelen en een groentepakketje wordt het weer smullen. En, het wordt eentonig, we hebben nog appeltaart met slagroom toe.

Eenentwintigste en tweëentwintigste dag

Gisteren de omgeving verkend en verschillende plages en ports bekeken. Zo gauw het ook maar een beetje zandstrand is, staat er een bordje verboden voor honden. We doen maar net als de Fransen, we trekken ons er geen reet van aan. Tijdens onze rondtrip communiceerde we regelmatig met Carla, de zus van Anita. Die was met haar man Ger onderweg richting Bretagne.  Zij hadden voor zondag een camping uitgezocht vlakbij die van ons. Zit nog geen twintig kilometer tussen. Het is een kleine wereld. Of wij de camping niet even konden bekijken? Ja zeker, dat konden wij. Het was een grote camping met veel hoogteverschil en een mooi uitzicht op de baai. Toch kozen Ger en Car voor onze camping en terwijl ik dit typ zijn ze in aantocht. We hebben vanochtend een mooie wandeling gemaakt in de directe omgeving van de camping. De brandweer was aan het oefenen op een oud spoorviaduct. Ze moesten allemaal aan een lijntje naar beneden.  Was zeker 20 meter, de helden.  Vanmiddag een vruchteloze rondrit achter de rug want nergens was een winkel open, zelfs niet zo’n hele grote. Maar Ger en Car hebben ook nog wel wat bij hun dus we gaan niet dood van de honger. Het had alleen zo leuk geweest als het eten al klaar was als ze kwamen.

Ger en Car zijn inmiddels op de camping en Ger heeft lekker gekookt van de dingen die we nog in voorraad hadden. Morgen gaan we wandelen, natuurlijk hebben de dames grootse plannen en de heren geven zich maar gewonnen en doen gezellig mee.

Achttiende, negentiende en twintigste dag

Het was een beetje stil op het blog. Woensdag hebben we de voortent afgebroken en de auto vast ingepakt. Wat kan een mens een troep hebben. "Nemen jullie dat allemaal mee ? " zei een voorbijganger toen alles nog uitgestald op het grasveld lag. Triomfantelijk keek ik naar mijn vrouw, want die verzint dat allemaal. Wat we mee moeten nemen, bedoel ik. En meestal ben ik daar blij mee, want ik grijp zelden mis. Enfin, na het opvouwen en inpakken zijn we 's middags naar de rivier geweest waar de honden en Anita heerlijk hebben gezwommen. Zelf kwam ik niet verder dan water tot mijn oksels. Het was heet die dag, wel 36 graden. 's  Avonds met Leen en Wil kip en patat gegeten bij Lieke en René. 

De volgende morgen inpakken en wegwezen.  Er stond een reis van ruim 450 km op het programma. Via de péage scheelde het 2 uur dus dat maar gedaan. Kost je wel ruim 30 euro, maar we zijn op vakantie. De camping was snel gevonden, we reden er zo voorbij, want je kreeg eerst de weg en toen het bord. Lekker handig. Het omrijden weer opnieuw de weg op had de nodige voeten in aarde maar uiteindelijk waren we er. Caravan op zijn poten en wij naar het strand. Hoe we het versierden weet ik niet, maar er was een parkeerplaats vrij op de boulevard en wij het strand op. Het was er vrij druk en wij maar langs de pier naar een rustiger gedeelte. Het viel ons op dat we de enige waren met een hond. De badgasten keken allemaal naar Sarah en Max die door de golven holden dat het een lieve lust was. Terug op de boulevard op een andere plek zagen we de bordjes verboden voor honden. Aha, vandaar die blikken, maar niemand zei wat. Maar de honden hadden het lekker gehad en dat was het belangrijkste.

Vanochtend af en toe wat druppels en onderweg naar Bretagne eerst wat regen maar later klaarde het op. Het is beduidend koeler en de regen op de voortent is ook wel gezellig. Morgen wordt het vast weer beter. Zo niet dan gaan we zo spoedig mogelijk naar Normandië  maar we hopen op mooi weer en een paar leuke dagen in Bretagne.