Drieëntwintigste dag

Gisteren een mooie route gewandeld langs de kust van Bretagne. Een stukje van GR 35. We begonnen op het strandje van Port Lazo. De honden eerts maar even op het strand en in het water.  Ik zag de bordjes wel met verboden voor honden, maar hoe langer ik hier blijf, hoe meer ik mij een Fransman voel en mij daar ook naar gedraag. Dus : dit soort bordjes moet je gewoon negeren, als je de auto hinderlijk dubbel wil parkeren dan moet je dat vooral doen,  enz. enz. We zijn gelopen naar Ste. Barbe en terug. Onderweg gepicknickt op een uitstekende piek met uitzicht over de hele zee. Daar zagen we een soort do;fijnen zwemmen, Ger dacht dat het grienden waren. Het was in ieder geval een fascinerend schouwspel zo van boven gezien. We zaten zo’n 50 meter boven de zeespiegel. Terug van de wandeling was het water inmiddels gedaald, het gaat daar hard, en in plaats van een strand van 3 meter breed was er een strand van 300 meter. Dat was dus rennen geblazen. Ger heeft gisteravond lekker gekookt,  lekkere meloen met ham, daarna een heerlijk broodje shoarma en daarna koffie met appeltaart en veel slagroom. En heerlijke Irish coffee daarbij. Dan slaap je lekker en de volgende ochtend was het stressen want we moesten om 10.00 uur weg om de boot van 11.00 uur te halen naar het eiland Bréhat.  Ik hen nog nooit zoveel bejaarde Fransen gezien en allemaal moesten ze mee met onze boot. Ik zag dat we daar makkelijk in konden, maar dat zagen die oudjes niet. Het resultaat was een gedrang en geschuifel wat totaal overbodig was, maar ja Frankrijk hé, waarom zou je het goed regelen als het chaotisch ook kan. Na een vlotte overtocht van nog geen tien minuten was dan daar het eiland. Pittoresk en lieflijk. Alleen maar smalle paadjes, geen auto’s en zeer toeristisch. Het eiland is zo klein dat we alles hebben gezien.  Terug was het inmiddels laag water en de Fransen hebben dan gewoon drie steigers, 1 voor hoog water, 1 voor half hoog en 1 voor laag water. Die ligt dan gewoon veel verder de zee in dus loop je eerst drie kilometer naar de plek waar de boot er nog bij kan. De overtocht is dan echt een peulenschil,  je kan bijna naar de overkant lopen. Terug op de camping heeft Ger een hele kip in de Cobb-oven gedaan en nu maar wachten tot ie gaar is. Samen met gebakken aardappelen en een groentepakketje wordt het weer smullen. En, het wordt eentonig, we hebben nog appeltaart met slagroom toe.