De negende dag

Vanochtend naar een bric en brac-marktje gegaan hier vlakbij. Sfeertje is hier altijd leuk en behalve de spulletjes is het ook altijd leuk om te zien wat voor soort mensen op zo'n markt afkomen. Allereerst natuurlijk de Fransen zelf, de lokale bewoners en de Fransen op vakantie, als je goed oplet zie je het verschil. Dan de toeristen, veel Nederlanders en Engelsen en een verdwaalde Duitser. Vaak haal je ze er al uit voor ze hun mond opendoen.
Omdat er tijdens het kamperen een glas gesneuveld was, heeft Anita een nieuw glas gekocht. Dat kostte wel 50 eurocent dus vanavond eten we thuis en niet buiten de deur. Op de camping aangekomen waren we net op tijd binnen want er was een buitje van wel drie uur. met bakken kwam het naar beneden. maar nu begint het op te klaren dus gaan we zo weer naar buiten. De honden moeten eruit en ik moet nog even reserveren bij een restaurant.
Op één van de foto's zie je de vingers van Anita. De sneetjes zijn bijna genezen. Zij trok het kapje van zo'n geurkaars eraf. Dat is van aluminium met ronde gaatjes. Die zijn blijkbaar vlijmscherp. Zonder van mijn stokje te vallen heb ik ze dichtgeplakt. Nee schat, ik hoef niet te zien hoe diep ze zijn. En elke dag als ik het verband verschoonde kon ik wederom zeggen : nee, schat ik hoef de wondjes niet te zien. Maar nu kan ik er weer naar kijken. En nu we het toch over wondjes hebben : Anita heeft de hechtingen uit mijn oor gepeuterd. Weliswaar in twee sessies, maar toch, ze zijn er nu ook volgens mij allemaal uit.